ಸಂಕಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ "ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ" ಸೇರಿಸಿ

ಈ ವರ್ಷ ಜನವರಿ ಒಂದರಂದು ನೀವು ಏನಾದರೂ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದಿರಾ? ಪ್ರತಿದಿನ ವ್ಯಾಯಾಮ, ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಪುಟ ಓದು, ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಮಲಗುವುದು, ಪ್ರತಿದಿನ ಧ್ಯಾನ. ಆ ದಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿತ್ತು. ಎರಡು ವಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ, ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು, ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಸುಮ್ಮನೆ ಮರೆತುಹೋಯಿತು. ಈಗ ಜುಲೈ. ಆ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಬಹಳ ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾರೆ.

ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಯೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವೂ ಅಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆ ಆ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದಿರಿ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿದೆ. "ಪ್ರತಿದಿನ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂಬುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ. ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಸೇರಿದರೆ ಆಸೆ ಹೇಗೆ ಯೋಜನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನವೂ ತೋರಿಸಿದೆ, ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರೂ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪೂಜೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಒಂದು ಸರಳ ಸತ್ಯ

ಜರ್ಮನಿಯ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಪೀಟರ್ ಗೋಲ್ವಿಟ್ಜರ್ ಅವರು ಅಮೆರಿಕದ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನಿಯ ಕೊನ್‌ಸ್ಟಾನ್ಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಜನರಿಗೆ ಗುರಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಯಾಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ? ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ಗುರಿ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಕೆಲಸ, ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶುರು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸ. ಬಹುತೇಕ ಜನ ಗುರಿ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಶುರುವಾಗುವ ಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವರು ಈ ಕ್ಷಣ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟರು, ಮತ್ತು 1999ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಿದರು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂಪ್ಲಿಮೆಂಟೇಷನ್ ಇಂಟೆನ್ಷನ್. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕಾರ್ಯರೂಪದ ಸಂಕಲ್ಪ.

ಇದರ ರೂಪ ತುಂಬಾ ಸರಳ. "ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ." "ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ನಡೆಯಬೇಕು" ಎನ್ನುವ ಬದಲು, "ಸೋಮವಾರ, ಬುಧವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದು ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ." ಮೊದಲ ವಾಕ್ಯ ಬರೀ ಆಸೆ. ಎರಡನೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಇದೆ, ಜಾಗ ಇದೆ, ಶುರುವಾಗುವ ಸಂಕೇತ ಇದೆ. ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಗಂಟೆ ಹೊಡೆದಂತೆ.

ಇದು ಕೇಳಲು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ. 2002ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾರಾ ಮಿಲ್ನ್ ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರು ವ್ಯಾಯಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಓದಿಸಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಸಿದರು. ಮೂರನೇ ಗುಂಪಿಗೆ ಅದೇ ಉತ್ಸಾಹದ ಜೊತೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರು. ಮುಂದಿನ ವಾರ ಯಾವ ದಿನ, ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ, ಎಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು. ನಂತರ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಮೊದಲ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಬರೆದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಒಂಬತ್ತು ಜನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಸಿದ್ದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಒಂದು ವಾಕ್ಯ.

ನಂತರ 2006ರಲ್ಲಿ ಗೋಲ್ವಿಟ್ಜರ್ ಮತ್ತು ಪಾಸ್ಕಲ್ ಶೀರನ್ ಅವರು ಇಂತಹ ತೊಂಬತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ಆರೋಗ್ಯ, ಓದು, ಪರಿಸರ, ಆಹಾರ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಈ ಸರಳ ಕ್ರಮ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರದ ಕೆಲವು ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಹೊರಗೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಇದು ಮಂತ್ರದಂಡವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸ್ಥಿರವಾದ ಸಹಾಯ ಸಿಗುವುದು ಅಪರೂಪ.

ಯಾಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಗೋಲ್ವಿಟ್ಜರ್ ಅವರ ವಿವರಣೆ ಹೀಗಿದೆ. ನಾವು ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ ಆ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆಮೇಲೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಬಂದಾಗ "ಈಗ ಮಾಡಲೋ ಬೇಡವೋ" ಎಂದು ಹೊಸದಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಧಾರ ಆಗಲೇ ಆಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ಮತ್ತು ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಪೂಜೆಯ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಇದು ಆಗಲೇ ಇದೆ

ಯಾವುದೇ ಪೂಜೆ, ಹೋಮ, ವ್ರತದ ಮೊದಲು ಪುರೋಹಿತರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರು, ಅಕ್ಷತೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಂಕಲ್ಪ ಹೇಳಿಸುವುದನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿರುತ್ತೀರಿ. ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. "ಜಂಬೂದ್ವೀಪೇ, ಭರತವರ್ಷೇ, ಭರತಖಂಡೇ" ಎಂದು ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಬರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಸಂವತ್ಸರ, ಅಯನ, ಋತು, ಮಾಸ, ಪಕ್ಷ, ತಿಥಿ, ವಾರ, ನಕ್ಷತ್ರ ಎಂದು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಬರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರು, ಗೋತ್ರ. ಕೊನೆಗೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಘೋಷಣೆ. ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ "ದೇಶಕಾಲ ಸಂಕೀರ್ತನೆ" ಎಂದು ಹೆಸರು. ದೇಶ ಎಂದರೆ ಜಾಗ, ಕಾಲ ಎಂದರೆ ಸಮಯ.

ಇದನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ಇವತ್ತು ಯಾವ ತಿಥಿ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ, ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಉದ್ದ ಹೇಳಬೇಕು? ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ವಿವರ ದೇವರಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮಗಾಗಿ. ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಆಸೆಯಾಗಿ ಬಿಡದೆ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗಕ್ಕೆ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಕ್ರಮ ಅದು. "ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಯಾವ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. "ಇಂದು, ಇಲ್ಲಿ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಗೋಲ್ವಿಟ್ಜರ್ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಪ್ರತಿ ಪೂಜೆಯ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಇದೆ. ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಬಾಯಿಂದ ಹೇಳುವುದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಿಡಿದು ಬಿಡುವುದು. ಅಂದರೆ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಒಂದು ದೈಹಿಕ ರೂಪ ಕೊಡುವುದು. ಮಿಲ್ನ್ ಅವರ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಜನ ತಮ್ಮ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆದದ್ದೂ ಇದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಸೆ ಮಂಜಿನಂತೆ. ಬಾಯಿಂದ ಹೇಳಿದ, ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಸಂಕಲ್ಪ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ.

ನಿಮ್ಮ ಆಸೆಯನ್ನು ಯೋಜನೆಯಾಗಿ ಬದಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ

ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನದಿಂದ ಇರುವ ಒಂದು ಆಸೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಂದೇ. ಐದಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ "ಪ್ರತಿದಿನ ರೇಖಿ ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಬೇಕು." ರೇಖಿ ಕಲಿತ ಬಹಳ ಜನ ಇದನ್ನು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಆಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಸೇರಿಸಿ. ಯಾವಾಗ? ಗಡಿಯಾರದ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ತಪ್ಪದೆ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ ಜೋಡಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭ. "ರಾತ್ರಿ ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಕೂಡಲೇ" ಅಥವಾ "ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ದೇವರ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದ ಕೂಡಲೇ." ಎಲ್ಲಿ? "ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ." ಏನು? "ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ." ಈಗ ಇದನ್ನು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಬರೆಯಿರಿ. "ಬೆಳಗ್ಗೆ ದೇವರ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದ ಕೂಡಲೇ, ದೇವರ ಕೋಣೆಯ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ರೇಖಿ ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ."

ಇದರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಯೋಜನೆ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಡ್ಡಿ ಬಂದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದು. ಗೋಲ್ವಿಟ್ಜರ್ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲೂ ಅಡ್ಡಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಉತ್ತರ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರು. "ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಡವಾದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ." "ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಹದಿನೈದರ ಬದಲು ಐದು ನಿಮಿಷ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ." ಇದನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪದ ಬದಲಿ ದಾರಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಯಾವ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಯಾಣ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಈ ಕ್ರಮ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ದಿನ ಹತ್ತು ಯೋಜನೆ ಬರೆಯುವ ಆಸೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಬೇಡ. ಒಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನದು. ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ದಿನಚರಿಗೆ ಹೊಂದಬೇಕು, ನೀವು ಬಯಸುವ ಆದರ್ಶ ದಿನಚರಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಆಫೀಸಿಗೆ ಏಳೂವರೆಗೆ ಹೊರಡುವವರು "ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಧ್ಯಾನ" ಎಂದು ಬರೆದರೆ ಅದು ಯೋಜನೆಯಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದು ಆಸೆ.

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು

ಈ ವಾರ ಒಂದೇ ಕೆಲಸ. ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಆಸೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ, ಏನು ಎಂಬ ಮೂರೂ ಇರುವ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಕೆಳಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಬಂದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ವಾಕ್ಯ. ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಆ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಇಡಿ. ದೇವರ ಕೋಣೆಯಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಾದರೆ ಫ್ರಿಜ್ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ. ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ, ಪೂಜೆಯ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ, ಅದನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಓದಿ. ಏಳು ದಿನ ಅದು ಎಷ್ಟು ದಿನ ನಡೆಯಿತು ಎಂದು ಅದೇ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುರುತು ಹಾಕುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ.

ಒಂದು ಮಾತು

ಕೆಲವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಪಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು, ಪ್ರಯಾಣ ಹೆಚ್ಚಿರುವವರು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರು. ನಿಮಗೆ ಗಡಿಯಾರದ ಸಮಯ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತು. ನಿಮಗೆ ಸಂದರ್ಭವೇ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲ. "ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೇ ಆಗಲಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದ ಕೂಡಲೇ" ಎಂಬುದೂ ಪೂರ್ಣವಾದ ಕಾಲವೇ. ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಸಮಯದ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ನಾವು ಸಂಕಲ್ಪ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಆಸೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಜಾಗಕ್ಕೆ, ಕಾಲಕ್ಕೆ, ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಮಾತು. ಅದಕ್ಕೇ ಪೂಜೆ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅಪರೂಪ, ಆದರೆ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ನಿರ್ಧಾರ ಫೆಬ್ರವರಿಗೆ ಮುಗಿದುಹೋಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.

ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾದಿರುವ ಆ ಒಂದು ಆಸೆಗೆ ಈ ವಾರ ದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಕೊಡಿ. ಪುರೋಹಿತರು ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಾಗದ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಸಾಕು.

ಗುರುದತ್ತ ವಿ. ಮರಾಠೆ
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏