ಚಿಂತೆಗೆ ಒಂದು ಸಮಯ ಕೊಡಿ, ಇಡೀ ದಿನ ಅಲ್ಲ

ಇಂದು ನೀವು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಚಿಂತೆ ಮಾಡಿದಿರಿ? ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಮಗನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಚಿಂತೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಸಾಲದ ಕಂತಿನ ಚಿಂತೆ. ಆಫೀಸಿನ ಮೀಟಿಂಗ್ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಮ್ಮನ ಆರೋಗ್ಯದ ಚಿಂತೆ. ರಾತ್ರಿ ದೀಪ ಆರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ದಿನದ ಎಷ್ಟೋ ಗಂಟೆ ನಾವು ಇನ್ನೂ ನಡೆಯದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಜಗಳ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆದಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯಿತೇ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ದಿನ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ ಎಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಚಿಂತೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚಿಂತೆಗೆ ಒಂದು ಸಮಯ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೇಳಲು ವಿಚಿತ್ರ ಅನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಇದರ ಹಿಂದೆ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹಳೆಯ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನೆ ಇದೆ.

ವಿಜ್ಞಾನ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ

ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಪೆನ್ ಸ್ಟೇಟ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಥಾಮಸ್ ಬೋರ್ಕೊವೆಕ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಚಿಂತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು. ಚಿಂತೆ ದಿನವಿಡೀ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ, ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಡುಗೆಮನೆ, ಹಾಸಿಗೆ, ವಾಹನ, ಆಫೀಸು ಎಲ್ಲವೂ ಚಿಂತೆಯ ಜಾಗಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಂದೇ ಜಾಗ, ಒಂದೇ ಸಮಯ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಚಿಂತೆಗೆಂದೇ ಮೀಸಲಿಡಲು ಹೇಳಿದರು. ದಿನದ ಉಳಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುಂದೂಡಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರಳಿ ತರಬೇಕು. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ ಈ ಕ್ರಮ ಪಾಲಿಸಿದವರು ದಿನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಯ ಮುಂದೂಡಿಕೆ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂತು.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ಬಂದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಫಲ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಹಾಯವಾಯಿತು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ. ಇದು ಮಾಯಾ ದಂಡವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಸುರಕ್ಷಿತ, ಸರಳ ಮತ್ತು ಖರ್ಚಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ. ಇಂದಿಗೂ ಆತಂಕದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಮನೋವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ಆಪ್ತ ಸಲಹೆಗಾರರು ಇದರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಏಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದರೆ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ "ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, ಈಗಲ್ಲ, ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಕುಳಿತಾಗ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದ ಎಷ್ಟೋ ಚಿಂತೆಗಳು ಆಗಲೇ ಕರಗಿಹೋಗಿರುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಏನು ಹೇಳಿತು

ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳುವ ಒಂದು ಮಾತು ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು. ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಷು ಕದಾಚನ. ನಿನ್ನ ಅಧಿಕಾರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಫಲದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ತತ್ವವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಿನನಿತ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೂ ಬಳಸಬಹುದು. ಈಗ ನಾನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲಸ ಯಾವುದು, ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಫಲ ಯಾವುದು? ಮಗನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಓದುವ ವಾತಾವರಣ ಕೊಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಚಿಂತೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡುವುದೂ ಇದೇ ವಿಂಗಡಣೆ.

ರೇಖಿ ಕಲಿತವರಿಗೆ ಉಸುಯಿ ಅವರ ಐದು ತತ್ವಗಳು ನೆನಪಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ಈ ತತ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸೌಂದರ್ಯ "ಇಂದು ಮಾತ್ರ" ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳಲ್ಲಿ. ಜೀವನವಿಡೀ ಚಿಂತೆ ಬಿಡು ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಭಾರ ಯಾರಿಗೂ ಹೊರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಒಂದು ದಿನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಚಿಂತೆಯ ಸಮಯದ ಅಭ್ಯಾಸ ಈ ತತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕದು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂದು, ಈ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಹೊತ್ತು ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ಸಾವಿರಾರು ಸಾಧಕರ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡದ್ದು ಇಷ್ಟು. ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಲ್ಪಗಳು ಬೇಗ ಮುರಿಯುತ್ತವೆ, ಸಣ್ಣ ಸಂಕಲ್ಪಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.

ಚಿಂತೆಯ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಹೇಗೆ

ಮೊದಲು ಒಂದು ಸಮಯ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಮಲಗುವ ಮುನ್ನದ ಹೊತ್ತು ಬೇಡ, ಏಕೆಂದರೆ ಚಿಂತೆಯ ಜೊತೆ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬುದೇ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ. ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ಸಮಯ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದೇ ಜಾಗ. ಪೂಜೆಯ ಕೋಣೆ ಅಥವಾ ಹಾಸಿಗೆ ಬೇಡ, ಮನೆಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುರ್ಚಿ ಸಾಕು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಪೆನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ದಿನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಹೋರಾಡಬೇಡಿ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಪದ ಬರೆದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ "ಸಂಜೆ ನೋಡೋಣ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿ. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ತರಕಾರಿಯ ಬಣ್ಣ ನೋಡಿ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ಇಮೇಲ್. ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಅದು ಸೋಲಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದಾಗ ನೀವು ಒಂದು ಹೊಸ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ಸಂಜೆ ನಿಗದಿತ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಕುಳಿತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಅಲಾರಂ ಇಡಿ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಓದಿ. ಆಗಲೇ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದುಹಾಕಿ. ಉಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ಗೀತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದೇನು? ಒಂದು ಫೋನ್ ಕರೆ, ಒಂದು ಮಾತು, ಒಂದು ಲೆಕ್ಕ, ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸಲಹೆ ಕೇಳುವುದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದನ್ನು ನಾಳೆಯ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಯಾವ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಮೀರಿದ ಚಿಂತೆಗಳಿಗೆ ಅದರ ಮುಂದೆ "ಭಗವಂತನಿಗೆ" ಅಥವಾ "ಕಾಲಕ್ಕೆ" ಎಂದು ಬರೆದು ಬಿಡಿ. ಅಲಾರಂ ಹೊಡೆದ ಕೂಡಲೇ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ. ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಸಮಯ ಇದೆ.

ರೇಖಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರು ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಒಂದು ಕೈ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ರೇಖಿ ಕೊಡಿ. ರೇಖಿ ಕಲಿಯದವರು ಅದೇ ರೀತಿ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಹತ್ತು ನಿಧಾನವಾದ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಸಾಕು. ಚಿಂತೆಯ ಸಮಯ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ದೇಹಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸಂಕೇತ ಸಿಗಲಿ.

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು

ಈ ವಾರ ಏಳು ದಿನ, ದಿನಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಬಂದಾಗ ಬರೆದು ಮುಂದೂಡಿ. ವಾರದ ಕೊನೆಗೆ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಪುಟ ತೆರೆದು ನೋಡಿ, ಎಷ್ಟು ಚಿಂತೆಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ನಡೆದವು, ಎಷ್ಟು ತಾವಾಗಿಯೇ ಮಾಯವಾದವು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ Facebook ಪುಟದ ಕಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಅದು ನಿಮಗೆ ತುಂಬ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಮಾತು

ಕೆಲವರಿಗೆ ಚಿಂತೆ ದಿನದ ಸಣ್ಣ ಕಿರಿಕಿರಿಯಲ್ಲ. ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ನಿದ್ರೆ ಬರದಿರುವುದು, ಎದೆ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚುವುದು, ಊಟ ಸೇರದಿರುವುದು, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲೂ ಭಯವಾಗುವುದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬರುವುದು. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದರೆ ಇದು ಲೇಖನ ಓದಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ವೈದ್ಯರನ್ನು ಅಥವಾ ಮನೋವೈದ್ಯರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಧೈರ್ಯ. ರೇಖಿ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ವೈದ್ಯರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು, ಅದರ ಬದಲು ಅಲ್ಲ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಚಿಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಬರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಾವಲುಗಾರ. ಅದನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾವಲುಗಾರ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನಾಗಬಾರದು. ದಿನದಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಉಳಿದ ಹೊತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ನೀವೇ ನಡೆಸಿ. ಇಂದು ಮಾತ್ರ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನಾಳೆಯದು ನಾಳೆ.

ಗುರುದತ್ತ ವಿ. ಮರಾಠೆ
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏